Winamp w prostych słowach jest najpopularniejszym programem komputerowym, za pomocą którego można odsłuchiwać wiele formatów muzycznych plików. Został stworzony przez firmę Nullsoft. Wtedy była to mała, niemalże garażowa organizacja kilku przyjaciół, którzy pasjonowali się programowaniem. Dzisiaj jednak cały Nullsoft jest wielkim, niemalże korporacyjnym odziałem America OnLine. Na przestrzeni lat użytkowania programu ludzie sugerowali jego twórcom, co należałoby zmienić i w jaki sposób. Dzięki temu powstało dotychczas sporo wersji Winampa, dodatkowo okraszonych coraz to nowszymi i wymyślniejszymi łatkami, zapewniającymi dodatkowe opcje. Dzisiaj Winamp jest niemal na każdym komputerze, na którym zainstalowany jest system operacyjny Windows. Pierwotnie został on stworzony tylko na tę platformę, ale z czasem zaczęły powstawać jego rozległe wersje na Linuxa. Początkowo był to program darmowy, ale widząc jego popularność programiści postanowili wprowadzić pewne opłaty (między innymi za dodatkowe łatki, ulepszenia, urozmaicenia i tak dalej).

Historia Winampa nie jest specjalnie ciekawa. Prezentuje się ona jak każda historia dobrego programu komputerowego. Początkowe zainteresowanie programem było umiarkowane, choć od razu było widać po statystykach, że zyskała sobie rzesze wiernych muzykomanów. Z czasem, kiedy powstawały nowsze wersje, program zaczął robić się coraz bardziej popularny. Gazety o tematyce komputerowej prześcigiwały się w publikowaniu coraz to nowszych wersji oraz łatek do nich. Powstawały nowe skiny, czyli skórki, dzięki którym można było zmodyfikować Winampa wyglądowo i dostosować go do swojego gustu. To bardzo wpłynęło na jego popularność. Każdy miał Winampa o takim wyglądzie, jaki tylko marzył. Powstawało coraz więcej dodatków do nich, nie tylko wychodzących z serwerów Nullsoftu – znaczna część dodatków, różnych wygaszaczy, skinów wychodziła z komputerów prywatnych. Zaczęły powstawać edytory pozwalające na stworzenie własnego skina – to jeszcze bardziej podbiło popularność Winampa. Muzyka jakby schodziła na drugi plan – każdy mając na myśli muzykę na komputerze kojarzył ją z Winampem. O to chodziło jego twórcom – żeby przeniknęła ze świadomości użytkowników, prosto do oczywistej podświadomości.

Winamp jak każdy inny monopolistyczny program komputerowy narażony jest na konkurencję. Jednym z jej reprezentantów jest dość popularny jetAudio, za rozwijanie którego odpowiedzialny jest amerykański oddział programistycznej firmy Cowon. Można nabyć dwie wersje jetAudio – pierwsza jest całkowicie darmowa i można użytkować jej bez ograniczeń. Druga jest dostępna za niewielką opłatą, w której umieszczone są dodatkowe opcje, dostępne także w Winampie. Program jetAudio jest o tyle popularniejszy od Winampa, bo jest od niego o wiele szybszy. Twórcy Winampa co jakiś czas wypuszczają w rynek nowsze wersje i przez to czasami odnosi się wrażenie, że każda kolejna jest po prostu przekombinowana. Udostępniana jest również wersja komercyjna. W jetAudio jest także wiele podobnych opcji, z jakich można skorzystać w Winampie, a jest to nagrywanie płyt CD (a w wersji komercyjnej i DVD), jest możliwe także ripowanie płyt oraz wyłapywać przeróżne internetowe stacje radiowe oraz zsynchronizować teksty piosenek, dzięki czemu możliwa jest zabawa w karaoke. Program posiada pełną intergrację z bazami danych CD, można tworzyć własne, edytować je, a zawiera także jeszcze budzik. Ma śmiesznie małe wymagania, chociaż zajmuje o wiele więcej miejsca na dysku niż Winamp.

Justin Frankel był twórcą Nullsofta. Było to w dziewięćdziesiątym siódmym roku, a on był zapalonym programistom, który po prostu lubił, co robił. Nazwa Nullsoft jest całkiem fajną historią, ponieważ miała ukryte znaczenie. Mianowicie dotyczyła ona Microsoftu – jako że uważali się za coś bardziej lepszego niż wyżej wymieniony gigant. Jako że najlpesza firma reklamowała się jako dostawca małego oprogramowania – micro – sami ochrzcili siebie mianem czegoś jeszcze mniejszego niż micro, czyli null, co oznacza zero. Nullsoft zrewolucjonizował rynek multimedialny dwoma swoimi produktami. Pierwszym z nich był omawiany tu Winamp. Ten jest teraz dostępny niemal na każdym komputerze, zwłaszcza dlatego, że jest bezpłatny. Drugim natomiast był SHOUTcast. Osiągali także inne sukcesy, między innymi stworzeniem NSISa, program instalacyjny, który był bardzo twardą konkurencją dla najlepszego tego typu programu, czyli InstallShield. Pod koniec roku dziewięćdziesiątego dziewiątego America Online przejęła cały Nullsoft, a pięć lat później świat obiegły pogłoski o całkowitym zamknięciu tej firmy, co jednak szybko zostało zdementowane. Plotka rozprzestrzeniła się przez rezygnacje kilku głów firmy

Z angielskiego skrótu MP3 znaczy MPEG-1/2 Audio Layer-3. Jest to format pewnego typu kompresji plików dźwiękowych, którego główne oparcia zależą od zmodyfikowanej, cichej transformacie cosinusowej. W technicznym, ale prostszym języku oznacza to, że używa on modelu psychoakustycznego. Jesto obecnie najbardziej popularny dzisiaj format plików muzycznych. Tak zwane empetrójki ogarnęły cały świat, nie tylko społeczności internetowej, ale i wszelakiej. Empetrójki znajdują się wszędzie – na iPodach, na każdego rodzaju odtwarzaczu muzycznym. Wzrost zainteresowania wynika z tego, że format ten nawet przy maksymalnej kompresji pozostawia nadal dobrą jakość dźwięku, nie zniekształcając zbytnio jego pierwotnego brzmienia. Kompresja przebiega w sposób niezwykle skomplikowany, ale zezwala każdemu normalnemu człowiekowi usłyszeć wszystko, co zostało na nim zarejestrowane, bez zakłóceń. Nawet tak trywialne słowa jak piosenka czy utwór całkowicie zostało zastąpione cyfrowym synonimem empetrójka. Format jest nieustannie ulepszany, modyfikowany jest jego kod w taki sposób, by nie wpływał na jakość dźwięku, a pliki zapisane w tym formacie nie rosły objętościowo. Nie wiadomo w teorii, jak daleko można się w tym posunąć, ale programiści są dobrej myśli.