Programami chroniącymi komputery przed wirusową infekcją nazywa się antywirusami. Ich zadaniem jest w róznoraki sposób chronić komputer przed dostaniem się wirusa na dysk twardy i zanim ten rozpocznie swoją destrukcyjną działalność, zapobiec temu. Także jeśli wirus dostanie się na dysk jeszcze przed instalacją antywirusa, jest mozliwe jego usunięcie i w miarę możliwości naprawienie szkód, jakich wyrządził przez swoją działalność. Każdy szanujący się twórca antywirusów musi być z nimi na bierząco, to znaczy większość nowych wirusów powinna być skatalogowana i wprowadzona do bazy danych tak, by inny wirus o podobnej strukturze i sposobie działania nie dostał się na dysk twardy. Ostatnio tworzone antywirusy poza swoimi standardowymi funkcjami mają też wbudowane zapory ogniowe (firewalle), które chronią użytkowników nie tylko przed innymi sposobami zarażania komputerów, ale też przed atakami hakerskimi. Dobre antywirusy powinny działać cały czas, ale też nie powinny dawać odczuć użytkownikowi o swojej działalności – czyli powinny być i dyskretne, i skuteczne w każdym calu. Nie zawsze tak jest. Jednym z dobrych darmowych antywirusów jest avast!

Dlaczego i po co programiści tworzą wirusy komputerowe? To jest bardzo dobre pytanie i wbrew pozorom jego odpowiedź ma niewiele wspólnego z samymi komputerami. Żeby doszukać się motywów, trzeba zagłębić się w psychikę ludzką, a nie we wnętrze obojętnych na to komputerów. Więc o co chodzi? Cóż, zazwyczaj pierwszorzędną rolę w procesie tworzenia wirusa komputerowego odgrywa tutaj ambicja. Bardzo często twórcami wirusów komputerowych są młodociani programiści. Nie mają oni zbyt wielkiego pola do popisu – pisanie programów na zamówienie raczej nie dotyczy rynku freelancerów, dlatego póki nie ukończy się studiów, nie opracuje się kilku naprawdę efektownych rzeczy, programiści skazani są na pisanie programów wyłącznie dla satysfakcji. A satysfakcję można polepszyć widokiem swojego dziecka, które niszczy dziesiątki komputerów i na dodatek pojawia się w wiadomościach serwisów informatycznych. To buduje na duchu, daje pewne napięcie. Tkwi tu także chęć udowodnienia zawodowym programistom tworzącym na zamówienia zapory ogniowe (tzw. firewalle), że ich twory nie są tak idealne, jak sądzili. No czyż nie ma w tym nutki ekscytacji?

Istnieje sporo rodzajów i typów komputerowych wirusów. Istnieją wirusy “normalne”, mające na celu tylko niszczenie danych i autopowielnie samego siebie. Są też takie, które w ukryciu tkwią w komputerze na dysku twardym i uruchamiają się dopiero w określonym terminie. Istnieją także tak zwane robaki – wormy – których celem jest tylko i wyłącznie powielanie samego siebie, co doprowadza komputer do przeciążenia w takim stopniu, że staje się on kompletnie bezużyteczny. Pierwszy worm skonstruowany w czasach, kiedy internet był jeszcze eksperymentem, zaraził dziesięć procent wszystkich komputerów, które były wtedy online. Istnieją także konie trojańskie, które zazwyczaj używane są przez początkowych hakerów, albo zwykłych ludzi, którzy tylko chcą się popisać przed samym sobą i nazywają takim mianem. Programy te są dość specyficznym typem wirusa, ponieważ instalują się jako jakiś nieważny program, łatka, czy upgrade do innego programu. Osadzają się na systemowych plikach, dających dostęp innemu komputerowi. Takie programy zazwyczaj mają prymitywną budowę, ale wciśnięte niewprawionemu użytkownikowi mogą okazać się potężnym narzędziem. Tak czy owak, każdy wirus jest tworzony po to, by zniszczyć komputery.

Jeżeli ktoś chce stworzyć wirusa, ale nie zna się na programowaniu, może skorzystać z generatora. W sieci krąży bardzo dużo programów, za pomocą których każdy może wyprodukować wirusa. Mają w sobie wbudowane gotowe moduły stworzone w asemblerze, dzięki czemu nawet z poziomu przyjaznego dla zielonych użytkowników menu kazdy ma okazję do stworzenia wirusa o różnych parametrach. Można wykreować wirusa zarażającego tylko wybrane komputery. Istnieje także opcja umożliwiająca tworzenie wirusa, który nie wychodzi poza obszar sieci lokalnej. Jeśli wic ktođ bdyie miał ciągoty do stworzenia wirusa zarażającego tylko zamkniętą grupę komputerów, nie ma żadnych przeciwskazań – klika kliknięć myszką i wirus jest gotowy do użycia. Kody generowane przez takie edytory zazwyczaj nie są zbyt skomplikowane, używają bowiem wcześniej wbudowanych szablonów i kiedy uzytkownik wybierze dużo opcji, zazwyczaj od strony kuchni, czyli z poziomu kodu źródłowe, może wyglądać to nieprofesjonalnie i niechlujnie zrobione. Ale działa tak samo jak program napisany własnymi rękami – estetyka kodu źródłowego nie ma zbyt wiele do funkcjonalności samego programu.

Zagrożeń w wirtualnym świecie wcale nie jest tak mało jak może się wydawać. By to zrozumieć musimy spojrzeć na internet tak jak na świat realny, w końcu nie różnią się one znacząco. W świecie realnym możemy zostać okradzeni lub też oszukani, ewentualnie napadnięci. W internecie może nam się przydarzyć dosłownie to samo, różnica polega jedynie na metodzie tegoż „napadu”. W świecie realnym napad następuje fizycznie, tracimy albo dokumenty albo pieniądze, ewentualnie wracamy poturbowani do domu. W internecie jest podobnie, choć sprawa wygląda nieco inaczej. Albowiem możemy stracić pieniądze (na przykład z konta bankowego), wrażliwe dane znajdujące się na naszym dysku komputera lub wszystkie dane zachowane na komputerze. Wymieńmy kilka najbardziej znanych rodzajów niebezpieczeństw które czekają na nas w sieci, są to przede wszystkim trojany, wirusy oraz oszuści i hakerzy. Jak się przed nimi bronić? Sposobów jest wiele, ale przede wszystkim, tak jak w życiu codziennym, trzeba być ostrożnym i z zasady (wobec obcych) nieufnym.

Wielu internautów nie zdaje sobie sprawy, iż zagrożeniem dla ich maszyn są nie tylko ataki hakerskie ale i wirusy, które można ściągnąć na swój komputer choćby w trakcie surfowania po sieci. Jak temu przeciwdziałać i co zrobić kiedy już nasz komputer zostanie zainfekowany? Sprawa jest prosta, otwieranie podejrzanych stron internetowych oraz podejrzanych załączników email może spowodować, iż nasz komputer zostanie zainfekowany. Sposobem na przeciwdziałanie jest również instalacja zapory sieciowej, aplikacji, które chroni nasz komputer przed bezpośrednimi atakami filtrując realizowane przez nasz komputer połączenia z siecią. Innym sposobem przeciwdziałania jest instalacja programu antywirusowego, który z kolei pomoże nam kiedy już nasz komputer padnie ofiarą złośliwego oprogramowania. Poruszmy teraz kwestię stron internetowych i tego, które powinniśmy uznać za potencjalnie podejrzane? Przede wszystkim strony pornograficzne oraz strony, na których znajdujemy wszelkiego rodzaju oprogramowanie crackerskie, czy też same cracki i klucze licencyjne do różnorodnych programów.